De blog die ik met trillende vingers schrijf

door | feb 26, 2021 | Blog | 1 reactie

Mijn moeder is 5 februari overleden. Ze had uitgezaaide longkanker en was ernstig ziek.

Mag ik je even meenemen op mijn reis? Ik beloof dat er waardevolle lessen voor je in zitten. 

Op woensdag 3 februari werd ik gebeld door de thuiszorg, het ging niet goed en ik moest komen. 

Uiteraard ben ik meteen in de auto gesprongen. Met zweet onder mijn oksels en beseffende wat dit belletje betekende.  

Ik stapte het huis van mijn moeder binnen en ik wist het meteen…..de huisarts startte een heel gesprek over antibiotica, want ze had een infectie. 

Ze moest naar een hospice, eigenlijk het ziekenhuis, maar dat wilde mam niet. 

De huisarts vertrok. 

Mijn broer belde, hij had een hospice gevonden. 

“Mam” zei ik “hoe voel je je?”

Haar antwoord was: “ik heb zoveel pijn, ik wil dit niet meer. Ik mag het bed niet meer uit.” 

Ik haalde diep adem en liep naar de keuken. De tranen rolde over mijn wangen en ik zei tegen mezelf: ‘oké Karianne, dit is een cruciaal moment, even dichtbij jezelf blijven. Echt even in deze situatie gaan staan. Wat is nu voor mam het juiste om te doen?” 

De telefoon ging, het was  Michelle de oncologisch verpleegkundige van het ziekenhuis waar mijn moeder een aantal behandelingen heeft gehad. 

Wat bijzonder dat zij op dit moment belde. 

Ik vertelde haar over de situatie en zij zei: ‘anti-biotica? Dit klinkt meer als palliatieve sedatie”. 

Op het moment dat Michelle dat zei dacht ik ja, dat is het enige juiste pad voor mijn moeder. 

Wauw wat was ik dankbaar dat Michelle besloot om op dat moment te bellen. (Toeval?, daar geloof ik niet meer in).

De huisarts belde, mam moest een corona test doen, want dat was een vereiste van het hospice. 

Ik vertelde de huisarts dat ik aan palliatieve sedatie dacht. Het was even stil, ja dat kan natuurlijk ook nog. 

De oh zo belangrijke les hierin, is dat je in dit soort stress situaties en spannende emotionele situaties je niet moet laten leiden tot de waan waar je dan instapt. 

Probeer in plaats daarvan echt even regie pakken en intuïtief verbinden met de kern. 

Ik kon me echt verbinden met wat mijn moeder gezien haar situatie wilde zonder mijn emoties te laten bepalen.

En ja we gingen dus de palliatieve sedatie in op woensdagavond. 

Op vrijdagmiddag stapte ik weer bij haar binnen. En ik voelde weer, dit is niet goed. Ze sliep natuurlijk. Was helemaal verdoofd. 

De thuiszorg kwam langs en verteld, ze is vredig. De huisarts kwam langs en zei, ze is comfortabel. 

En alles in mij schreeuwde, nee dat is ze niet. Ik voelde haar vechten en ik voelde haar onrust. 

Ik belde mijn man, Ralf wat doe ik nu, de medische wereld vindt haar oké, ik voel dat heel anders. 

Ralf verbond zich ook met haar. Wauw wat is het onaangenaam om me met haar te verbinden. Ze is bang, zei hij. Ja dat is het, ze is bang. Dank je wel hier kan ik wel wat mee. 

Ik belde met een spirituele collega en vroeg of zij mij wilde helpen. 

Mijn moeder is te dichtbij en ik zie even niet wat ik nu kan doen. 

Ze zei: ik geloof dat ze je kan horen. Jij kunt haar helpen het leven los te laten. 

Ik schonk een wijntje in en ging naast haar zitten. 

‘Mam, je wilde nog graag samen een wijntje drinken. Dit is dat moment. Ik snap dat je mega bang bent, maar het is echt oké dat je het leven loslaat.’

Een half uurtje heb ik daar gezeten en toen durfde ze het leven los te laten. Ik ben echt trots hoe we samen in verbinding dit laatste moment samen hebben beleefd. En dus geeft haar overlijden naast verdriet ook rust en zelfs blijdschap. Want het was echt een heel bijzonder moment.

Ook hier heb ik vertrouwd op mezelf, op de verbinding en het vragen om hulp aan de juiste mensen. 

Steeds vertrouwen op je innerlijke stem. 

De focus ligt op:

1. Intuïtie
2. Openheid
3. Verbinding 
4. Vertrouwen 

Intuïtie? Wie had ooit gedacht dat ik dit zou kunnen. 

Ik niet! Ik kom uit een mega hoofd gezin en mijn broer kan hier ook helemaal niets mee. 

Voor nu, leg weg die telefoon. 

Kijk naar de mensen die je nauw aan het hart gaan. 

Verbind en geniet.

Je las een blog van Karianne van Kalshoven.

Executive coach voor directeuren en beslissers.

Reageren op deze blog vind ik leuk en delen mag altijd!

Meer artikelen

Lees ook: Effectief en met Energie vergaderen
Lees ook: 15 Reflectie vragen

Lees ook: Hoe je een ruzie ook kunt oplossen 

Samen aan de slag?

Boek hier een gratis inspiratiesessie 

En verder

Wie is Karianne  

Wil jij mijn berichten direct in je mailbox ontvangen?

Meld je dan hieronder aan voor mijn nieuwsbrief

LAAT HIERONDER EEN BERICHT ACHTER

1 Reactie

  1. Linda

    Lieve Karianne,

    Ik was even met je blog bezig (vond de titeltekst te groot voor je volgende) en kwam ‘toevallig’ op deze post om te kijken hoe het eruit zag. Wat een bijzonder mooi verhaal. Ik herken het, bij jezelf en je gevoel blijven in moeilijke situaties maakt dat de oplossing vaak eenvoudig en snel gevonden wordt. Wat feitelijk is die er al gewoon, je moet het alleen even zien. Wat fijn dat jij, in deze verdrietige periode, kunt terugdenken aan de mooie manier waarop je afscheid kon nemen van je moeder. Sterkte met het verwerken en dank je wel dat je dit online wilde delen.

    Liefs,
    Linda

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wil jij ook inspirerend zijn tussen de hakken en stropdassen?

Zorg dan dat je mijn maandelijks berichten krijgt die ook jou gaan inspireren en ontvang mijn gratis e-book met 4 kritische spiegelvragen om je inspiratie weer op gang te helpen. 

You have Successfully Subscribed!